‘t Werkhuys, literair salon, 12.00-18.00

De meeste pornofilms prikkelen niet echt je fantasie. Je krijgt meteen alle mogelijke stereotypen open en bloot op je bord. De beelden zijn vrouwonterend, heteroseksistisch en impliceren altijd een zekere vorm van geweld. Tot overmaat van ramp zijn de films ook nog overbelicht, overgeacteerd en voorzien van weerzinwekkende muziek.

Toch bestaan er ook opwindende films die genderrollen herdefiniëren en klassieke machtspatronen doorbreken. Feministische, queer en post-pornofilms vind je door de filmgeschiedenis heen. Sommige zijn erg esthetisch gestileerd, andere ademen een authentieke do-it-yourself sfeer. Omdat ze buiten het commerciële systeem gemaakt worden, zijn deze films vaak moeilijk te vinden.

We maakten een selectie van films uit buiten- en (jawel!) binnenland, zeker geen exhaustieve lijst, maar alvast een proevertje. Wie er honger van heeft gekregen, kan terecht bij Rebecca Verreth van LoveWare. Zij biedt enkele van de gescreende films te koop aan.

Filmprogramma

Voor meer info over de films: klik in de linkerkolom op de naam van de regisseur.

12.00 – Bill & Desirée (VS – Tony Comstock – 2008) [52 min]
13.00 – ‘Interview with Erika Lust’, ‘The Good Girl’
uit 5 Hot Stories For Her (S – Erika Lust) [42 min]
13.45 – ‘Red Fetish Bathroom’
uit One Night Stand (F – Emilie Jouvet – 2006)
14.00 – Champion (VS – Shine Louise Houston – 2008) [81 min]
15.00 – Interviews met Maria Beatty, Marianne Beck, Shu Lea Cheang, Petra Joy, Emilie Jouvet, Maria Llopis, Candida Royale, Horst Braun uit ‘Petra Joy’s Her Porn’ [20 min]
15.20 – verrassingsselectie uit ‘verboden film’ [40 min]
16.00 – J’fais du porno et j’aime ça (B – Murielle Scherre – 2009)
17.00 – Plug & Play (B – kimmik, Pam Van der Pute en Marthe Van Dessel – 2008) [8 min]
17.15 – Headshot (NL – Jennifer Lyon Bell – 2004) [9 min]
17.30 – Matinée (NL – Jennifer Lyon Bell – 2004) [34 min]

[tijden kunnen een beetje schommelen – kom liever te vroeg dan te laat!]

♥ ♥ ♥

Beetje achtergrond

Feministische porno??

In de vorige decennia waren sommige feministes fel tegen porno gekant. In de VS vormden ze zelfs allianties met conservatieve christenen om een verbod op porno te eisen. Die christenfundamentalisten hadden zo hun eigen redenen: hun preutsheid en hun idee dat seks enkel mocht dienen om binnen het huwelijk kindjes te maken.

FC Poppesnor heeft, net als de meeste feministes, niets tegen expliciete seksuele beelden op zich. Wel stellen we ons vragen bij de expliciete moraal achter die beelden. Als je bedenkt dat pornobeelden voor veel jongens de eerste vorm van seksuele voorlichting zijn, kun je ook de impact vermoeden op hoe zij genderverhoudingen zien en seksualiteit beleven. Het persoonlijke is politiek, en dat geldt zeker ook voor porno. Dat betekent niet dat we ons schuldig moeten voelen als onze fantasieën niet politiek correct zijn. Maar moeten we klakkeloos aanvaarden dat onze fantasieën gevormd worden door de beeldenvloed die de commercie op ons afstuurt? Moeten we ons erbij neerleggen dat mannen nu eenmaal opgewonden raken door tweedimensionale vrouwen die zich uiteindelijk altijd aan een dominante man onderwerpen? Dat dezelfde schemaatjes zich telkens opnieuw in ons onderbewustzijn verstevigen?

Om een alternatief te bieden aan meisjes, jongens, mannen en vrouwen zijn er verschillende pogingen ondernomen om feministische pornofilms te maken – met wisselend succes. FC Poppesnor maakte voor dit festival een selectie en koos daarbij niet eens allemaal films die we zelf opwindend vinden, maar elke film bevat wel een aanknopingspunt met onze visie op alternatieven.

Queer porno

De meeste lesboporno is eigenlijk op heteroseksuele mannen gericht. Twee of meerdere stoeipoezen warmen elkaar op, tot uiteindelijk altijd toch een man ten tonele verschijnt: hij kan nu meteen ter zake komen en de vrouwen werkelijk vervullen. Ook heel veel homoporno bevat machtsspelletjes tussen gespierde macho’s en tengere jongens. Zelfs transgender pornofilms versterken homofobe genderstereotypen. Mannen kunnen zich zonder schuldgevoel overgeven aan de anale geneugtes, want chicks with dicks blijven chicks…

Queer porno probeert die enge genderkaders echt te overstijgen. Bovendien hebben die producties meestal niets te maken met de commerciële uitbuitingscontext van mainstream porno. Grenzen worden in queer porno niet verlegd uit financiële overwegingen, maar omdat de acteurs en actrices zichzelf en de kijker voor een uitdaging stellen.

Post-porno

In filmisch opzicht is reguliere porno van ronduit slechte kwaliteit. Toch verkoopt het als zoete broodjes. De hele aantrekkingskracht ontstaat doordat het allemaal écht gebeurt. Geslachtsdelen komen overduidelijk in beeld en de penetraties zijn geen special effects. Nochtans kan men zich de vraag stellen wat er zo authentiek is aan mainstream porno. De acteurs hebben allemaal enorme penissen en de actrices zijn door plastisch chirurgen onder handen genomen. Hun borsten hebben implantaten en almaar vaker zijn hun geschoren vagina’s chirurgisch besneden, zodat ze wel zes jaar lijken. Die lichamen representeren al lang geen echte, menselijke lichamen meer. Hun zogenaamd échte seksueel contact bestaat uit niet meer dan mechanische bewegingen. Maar als de regisseur “emotion!” roept, krijgen gezichten plots de uitdrukking van het hoogste – maar fake – genot.

Post-porno gaat voorbij aan de illusie van authenticiteit. Het drijft de kunstmatigheid nog verder. Levenloze voorwerpen worden plots seksueel, machines maken suggestieve bewegingen, genitaliën zijn niet meer het centrum van seksuele activiteit. Porno met groente, fruit, bubbelplastiek, fopspenen, dildo’s en opblaaspoppen… De fantasie kent geen grenzen!

Post-porno is een ruim begrip. In feite kan je alle expliciete beelden (of verhalen) post-porno noemen als ze buiten het heteronormale commerciële pornokader vallen. Net als normale porno zijn ze niet altijd opwindend, maar soms is dat zelfs niet de bedoeling. Sommige post-pornofilms maken enkel een statement of tonen een creatieve visie op seks, zonder per se tot seks of masturbatie aan te zetten.